Anoreksja

Anoreksja to słowo pochodzące z języka greckiego – “an”- pozbawiać, “orexis” – apetyt. Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny to zaburzenia odżywiania wywołane celowo tak by stracić na wadze. Anoreksja ma podłoże psychiczne, nie fizyczne – w istocie anoreksję klasyfikuje się jako chorobę psychiczną.

Na anoreksję najczęściej zapadają kobiety w wieku nastoletnim, aczkolwiek ta przypadłość dotyka także chłopców. W okresie dojrzewania sylwetka nastolatka ulega zmianom, które mogą wywołać uwagi otoczenia. Czasami taki impuls wystarczy, by nastolatek zaczął odchudzenia, które szybko wymyka się spod kontroli. Mimo osiągnięcia zaplanowanej wagi, nastolatek odchudza się dalej, przekraczając bezpieczny dla zdrowia dolny limit wagi.

Skutki anoreksji są bardzo negatywne dla zdrowia i może nawet doprowadzić do śmierci. Niedobór składników odżywczych i brak witamin w diecie źle wpływa na funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Do tego dochodzi także ogólne osłabienie organizmu, zaburzenia rytmy serca i krążenia, wypadanie włosów i kruche paznokcie. Osoba chora na anoreksję rzadko kiedy przyznaje się do tego problemu. Kryteria diagnostyczne anoreksji to m.in. BMI mniejsze niż 17,5, u kobiet brak miesiączki przez przynajmniej 3 miesiące, kłamanie o ilości zjadanych posiłków, obsesja na punkcie zdrowego żywienia,spożywanych kalorii.

W leczeniu anoreksji koniecznie jest skorzystanie z pomocy psychoterapeuty, a w intensywnych przypadkach psychiatry.

Rodzaje anoreksji

W ramach zaburzenia odżywiania zwanego anoreksją, wyróżnia się dwa typy choroby, różniące się działaniami, jakie podejmują chorzy, w celu osiągnięcia celu, jakim jest utrata wagi i jak najbardziej szczupła sylwetka.

Specjaliści zajmujący się zaburzeniami łaknienia, wymieniają dwa typy anoreksji:

1. Restrykcyjny

Pożądany spadek masy ciała chory osiąga poprzez drastyczne ograniczanie ilości przyjmowanego pokarmu. Chory pozbywa się „nadmiaru tłuszczu” poprzez diety, poszczenie oraz wyczerpujące ćwiczenia fizyczne. Osoby cierpiące na typ restrykcyjny bardzo nieregularnie, bądź wcale nie sięgają po środki przeczyszczające.

2. Bulimiczny (żarłoczno-przeczyszczający)

Osoba cierpiąca na tę odmianę anoreksji dąży do utraty masy ciała poprzez wymioty i zażywanie tabletek przeczyszczających. Chory ogranicza ilość przyjmowanego pokarmu, jednak co jakiś czas zdarzają mu się napady obżarstwa, po których następuje prowokowanie wymiotów i nadużywanie leków przeczyszczających lub moczopędnych. Należy jednak podkreślić, że anoreksja bulimiczna nie jest równoznaczna z bulimią, choć częściowo pokrywa się z jej symptomatyką.

Początki anoreksji bulimicznej są takie, jak restrykcyjnej. Chory ogranicza dawki przyjmowanego pożywienia, by stracić na wadze. Kiedy organizm zaczyna sygnalizować deficyty energii, osoba cierpiąca na ten typ zaburzenia pochłania ogromne ilości wysokokalorycznych pokarmów, by zaspokoić głód. Natychmiast jednak po takim „obżarstwie” dopada ją ogromne poczucie winy i wrażenie zanieczyszczenie własnego organizmu. W ramach rekompensaty powoduje u siebie torsje, bądź zażywa środki przeczyszczające. Metody te zwykle prowadzą do poważnych biochemicznych zaburzeń w organizmie, a także zakłóceń czynności pewnych układów i narządów, co stanowi oczywiście poważne zagrożenie dla życia.

Jak twierdzą eksperci, osoby cierpiące na anoreksję bulimiczną częściej niż anorektycy restrykcyjni mają świadomość swojej choroby i chętniej szukają profesjonalnej pomocy. Jednocześnie jednak, wśród anorektyczek bulimicznych znacznie częściej niż w przypadku typu restrykcyjnego dochodzi do prób samobójczych. Niektóre badania pokazują, że anorektyczki bulimiczne mają również większą skłonność do nadużywania alkoholu niż osoby cierpiące na typ restrykcyjny.

Przyczyny anoreksji

Anoreksja jest chorobą niezwykle trudną do całkowitego wyleczenia, dlatego tak istotnym jest, by poznać przyczyny jej występowania. Dzięki takiej wiedzy, łatwiej jest zapobiegać temu zaburzeniu, a przynajmniej ograniczać ryzyko jego pojawienia się.

Przyczyny anoreksji dzieli się na trzy grupy:

Psychologiczne

Wśród osób zapadających na anoreksję, można wskazać kilka cech psychologicznych, które sprzyjają rozwojowi tego zaburzenia.

Anorektykami najczęściej stają się osoby ze skłonnością do perfekcjonizmu i o rozbudowanych, często nieprzystających do rzeczywistości ambicjach. Zazwyczaj są tymi „dobrymi” dziećmi, spełniającymi każdą prośbę i oczekiwanie rodziców. We wszystkim co robią, chcą być najlepsi, a swoim zachowaniem i osiągnięciami przede wszystkim pragną usatysfakcjonować innych. Jednak pomimo sprostania wszystkim oczekiwaniom, wewnątrz czują się bezwartościowi i bezradni. Wymagają od siebie perfekcjonizmu, a każdy przejaw jego braku traktują jako osobistą porażkę.

Społeczne

Anoreksja zdaniem specjalistów jest bardzo silnie uwarunkowana społecznie. Oczywistym czynnikiem, wpływającym na tak częste występowanie tej choroby wśród młodych ludzi, a zwłaszcza dziewcząt, jest powszechny w kulturze kult piękna i szczupłej sylwetki. Nadmiernie wychudzone ciało lansowane w mediach jako piękne, powoduje, że młodzież próbując sprostać oczekiwaniom społecznym popada w zaburzenia odżywiania.

Psychologowie podkreślają jednak, że ogromny wpływ na rozwój tego zaburzenia ma także rodzina oraz najbliższe otoczenie jednostki. Na anoreksję częściej zapadają dzieci mające rodziców skłonnych do nadmiernej kontroli i przykładający wagę do własnego wyglądu. Dziewczynka obserwująca swoją mamę, która nieustannie jest na diecie i poświęca wiele uwagi swojemu wizerunkowi zewnętrznemu, nabiera przekonania, że wygląd jest największą wartością. Jak pokazują badania, matki anorektyczek często mają skłonność do perfekcjonizmu, a własne niespełnione ambicje realizują poprzez dziecko.

Do czynników sprzyjających anoreksji zalicza się także stresujące sytuacje życiowe, takie jak wchodzenie w okres dojrzewania, młodzieńcze rozstania, zmiana szkoły. Ryzykiem anoreksji naznaczone są także niektóre aktywności, takie jak gimnastyka artystyczna, balet czy modeling.

Biologiczne

Niektóre badania wykazują, że istnieją pewne genetyczne predyspozycje do anoreksji. Na powstawanie tego zaburzenia może mieć wpływ struktura mózgu. Badania wykazały, że osoby cierpiące na anoreksję mają większą ilość kortyzolu, czyli wytwarzanego w mózgu hormonu odpowiedzialnego za poziom stresu, a także niższy poziom serotoniny i noradrenaliny, czyli substancji odpowiadających za dobre samopoczucie.

Objawy anoreksji

Anorektycy zaprzeczają swojej chorobie, jednocześnie skrzętnie maskując jej symptomy, dlatego też najbliższe otoczenie często nie jest w stanie wykryć jej pierwszych objawów. Jednak z upływem czasu i nasileniem się choroby, codzienne życie anorektyka staje się coraz bardziej podporządkowane zaburzeniu, a to z kolei sprawia, że staje się ono trudne do ukrycia przed otoczeniem.

Symptomy anoreksji związane z nawykami żywieniowymi

  • Dieta pomimo szczupłej sylwetki – przestrzeganie kolejnych, coraz bardziej surowych diet, spożywanie jedynie wybranych posiłków o coraz niższej wartości kalorycznej, rezygnacja ze „złych” składników, takich jakwęglowodany czy tłuszcze.
  • Obsesja na punkcie kalorii – obsesyjne sprawdzanie wartości kalorycznej każdego składnika posiłku, skrupulatne odmierzanie porcji, prowadzenie dziennika posiłków, czytanie książek na temat diet żywieniowych.
  • Kłamstwa dotyczące ilości spożywanego jedzenia – wymówki mające na celu usprawiedliwienie niejedzenia, np. bolący brzuch czy zatrucie pokarmowe, chowanie i wyrzucanie porcji jedzenia.
  • Koncentracja na temacie jedzenia – permanentne myślenie o jedzeniu, gotowanie posiłków dla innych, zbieranie przepisów kulinarnych, planowanie posiłków, przy jednoczesnym spożywaniu jak najmniejszej ich ilości.
  • Niecodzienne zachowania związane z jedzeniem – np. odmowa jedzenie w towarzystwie innych osób, bądź w miejscach publicznych, jedzenie tylko z jednego, konkretnego talerza.

Symptomy anoreksji związane z obrazem własnego ciała

  • Duży spadek masy ciała w krótkim czasie, nie mający przyczyn medycznych.
  • Przekonanie o nadwadze pomimo bardzo szczupłej sylwetki – chorzy czują się ogólnie otyli, bądź są przekonani o nadmiarze kilogramów w poszczególnych partiach swojego ciała takich, jak brzuch, biodra czy talia.
  • Koncentracja na sylwetce – obsesyjne myślenie o własnej sylwetce, zbieranie wizerunków bardzo szczupłych modelek, ciągłe zamartwianie się ewentualnym przybieraniem na wadze.
  • Ciągłe krytykowanie własnego wyglądu – spędzanie dużej ilości czasu przed lustrem w celu wyszukiwania mankamentów własnej sylwetki, brak poczucia satysfakcji z własnego wyglądu.
  • Zaprzeczanie nadmiernej chudości – chory jest przekonany o tym, że wciąż powinien tracić na wadze, jednocześnie jednak próbuje zamaskować swoją chudość pijąc duże ilości wody przed ważeniem się na oczach innych oraz nosząc zbyt obszerne ubrania.

Symptomy związane z poczuciem „zanieczyszczenia” ciała

Dla osób cierpiących na anoreksję, z biegiem czasu każdy, nawet najlżejszy posiłek daje poczucie „zanieczyszczenia” ciała i powoduje paniczny wręcz lęk przed przybraniem na wadze. Anorektycy stosują więc kilka zabiegów mających na celu „oczyszczenie” organizmu:

  • Stosowanie tabletek na odchudzanie i środków przeczyszczających oraz moczopędnych.
  • Wywoływanie torsji po spożytym posiłku.
  • Kompulsywne ćwiczenia fizyczne – często mają na celu samoukaranie się po zjedzeniu czegoś „zanieczyszczającego” organizm, wycieńczające ćwiczenia mające na celu spalenie jak największej ilości kalorii, poczucie przymusu ich wykonywania za wszelką cenę.

Skutki anoreksji

Anoreksja to choroba psychiczna, która niszczy zarówno ciało, jak i umysł chorego. Wycieńczenie organizmu, zaburzona samoocena, izolacja społeczna i stany depresyjne, a w skrajnych przypadkach śmierć, to tylko niektóre z poważnych konsekwencji, jakie niesie za sobą ta niebezpieczna choroba.

Organizm anorektyka nie otrzymuje wystarczającej ilości energii w postaci kalorii, dlatego zwalnia swoje procesy życiowe, a w dłuższej perspektywie rozpoczyna pobieranie energii z własnych tkanek, co oznacza, iż ciało anorektyka konsumuje samo siebie. Chory płaci za to cenę pogarszającej się kondycji psychicznej i fizycznej.

Zmiany spowodowane anoreksją:

  • wahania nastroju, a nawet depresja
  • brak energii, apatia
  • anemia
  • zwolnione procesy myślowe, problemy z pamięcią i koncentracją
  • wysuszona skóra, osłabienie włosów i paznokci
  • zaparcia, problemy ze wzdęciami
  • osłabienie szkliwa zębów, choroby dziąseł
  • omdlenia, zawroty głowy, bóle głowy
  • zarost na twarzy i ciele
  • zwolnienie czynności serca i tętna
  • obniżone ciśnienie
  • zaburzenie gospodarki hormonalnej
  • obniżone libido
  • zaburzenia cyklu menstruacyjnego, całkowita utrata miesiączki (u kobiet)
  • bezpłodność
  • osteoporoza
  • problemy ze snem
  • obniżenie odporności
  • hamowanie wzrostu u młodych osób
  • osłabienie kości, większa ich łamliwość
  • obniżona zdolność wykonywania pracy fizycznej

Anoreksja jest chorobą, która w skrajnych przypadkach doprowadza do śmierci. Część chorych umiera z powodu wycieńczenia organizmu oraz powikłań związanych z brakiem przyjmowania pokarmów. Pewien procent chorych cierpiących na anoreksję popełnia samobójstwo. Niektóre badania mówią o tym, że nawet połowa zgonów osób cierpiących na anoreksję następuje w wyniku odebrania sobie życia.

Anoreksja ma również duży wpływ na relacje interpersonalne. Chory izoluje się od otoczenia, ma bowiem świadomość, iż jego zachowania będą nieakceptowane przez rodzinę i rówieśników. Rozdrażnienie i wahania nastroju mogą powodować iż przebywanie w towarzystwie anorektyka staje się nieprzyjemne i frustrujące. W miarę pogłębiania się choroby, chory zaczyna coraz częściej oszukiwać najbliższych. Anorektycy są mistrzami w udawaniu i maskowaniu swoich zachowań, co sprawia, że z obydwu stron zaczyna brakować zaufania. To wszystko doprowadza do alienacji i poczucia osamotnienia, które nasilają nastroje depresyjne.

Jak anorektyk postrzega jedzenie?

Chorzy na anoreksję kilka razy dziennie staczają ciężką walkę ze swoją psychiką. Dlaczego przyjmowanie pokarmów staje się dla nich problemem nie do pokonania?

W początkowej fazie anoreksji chorzy zaczynają ograniczać spożycie produktów powodujących tycie – eliminują ze swojej diety jedzenie bogate w tłuszcze i węglowodany, jedzą głównie produkty typu light, owoce i warzywa. Efekty diety widać bardzo szybko, ale anorektycy nie poprzestają na tym. Zaczynają się obsesyjne myśli o jedzeniu, chorzy obmyślają, jak „udoskonalić” jadłospis, by znalazło się w nim jeszcze mniej składników mogących spowodować przyrost wagi. W skrajnej postaci choroby osoby z zaburzeniem są w stanie przyjmować jedynie kilkadziesiąt kalorii dziennie i mimo świadomości swojej choroby nie potrafią tego zmienić.

Jedzenie największym wrogiem anorektyka

Na anoreksję często zapadają osoby, które w wielu dziedzinach życia dążą do perfekcjonizmu, lubią mieć kontrolę nad sobą i otoczeniem. Odchudzanie daje im poczucie, iż mają „silną wolę” i potrafią zmienić coś wyłącznie dzięki pracy nad sobą. Dla takich chorych konieczność jedzenia staje się przeszkodą w osiągnięciu celu, a spożycie każdego posiłku skutkuje poczuciem winy i wrażeniem porażki. Niejedzenie staje się najwyższym życiowym priorytetem – by nie myśleć o głodzie, anorektycy wpadają w wir obowiązków zawodowych, intensywnie trenują (co wiąże się z utratą dodatkowych kilogramów) czy uczą się.

Świat anorektyka kręci się wokół jedzenia

Jedzenie może także stać się obsesją. Osoby z zaburzeniami potrafią całymi dniami planować posiłki, obmyślają, jak dobrać produkty, by spożyć jak najmniej kalorii, tłuszczów i węglowodanów. Rodzina anorektyka często nie zauważa pierwszych symptomów choroby, gdyż chory lubi gotować dla całej rodziny wymyślne potrawy, skrzętnie ukrywając, że sam ich nie je.

Tu dochodzi kolejny aspekt anoreksji – ukrywanie niejedzenia. Chory musi obmyślać techniki, które pozwolą mu ukryć chorobę przed otoczeniem i w efekcie poświęca dużo czasu i energii na wykręcanie się od wspólnych posiłków, pozbywanie się niezjedzonych produktów itd. Każda nadprogramowa kaloria wywołuje bowiem poczucie winy i wrażenie spożycia monstrualnej ilości jedzenia, którego znowu trzeba w jakiś sposób się pozbyć. A w przypadku tej choroby każdy środek jest dobry, by osiągnąć cel.

Czy anoreksję można całkowicie pokonać?

Anoreksja to bardzo poważne zaburzenie, które nieleczone, może prowadzić nawet do śmierci. Czy każdy przypadek anoreksji można wyleczyć?

Świat zna przypadki anorektyczek, które walczyły z chorobą nawet przez kilkanaście lat. Niestety, w przypadku zaawansowanej postaci choroby leczenie jest niezwykle ciężkie i czasami kończy się niepowodzeniem. Według szacunków na anoreksję umiera od 10 do 20 proc. chorych!

Przyczyny śmierci chorych na anoreksję

Osoby z zaburzeniem odżywiania trafiają do szpitala z powodu bardzo niskiej masy ciała i skrajnego niedożywienia, które prowadzi do poważnych zaburzeń fizjologicznych. Jeśli chory nie jest pod stałą obserwacją psychiatryczną, często dochodzi do nawrotów choroby, a w wyniku niedostarczania organizmowi pożywienia organy przestają prawidłowo funkcjonować, co może doprowadzić do śmierci. To właśnie niedożywienie jest główną przyczyną śmierci anorektyków. Często jednak zdarza się, że chora osoba nie jest w stanie poradzić sobie z zaburzeniami i po wielu przegranych walkach w akcie desperacji odbiera sobie życie.

Wyleczalność anoreksji

Statystyki dotyczące wyleczalności jadłowstrętu psychicznego nie są jednoznaczne. Badania mówią, że wyzdrowienie obserwuje się u 40-80 proc. chorych. Największe szanse na wyleczenie mają osoby, które były poddawane długotrwałej terapii. Po 5 latach leczenia wyleczalność wynosi 56 proc., po 2 latach – zaledwie 13 proc. Po pokonaniu choroby należy jednak przez co najmniej 4 lata poddawać się badaniom kontrolnym, by zapobiec nawrotom.

Rokowania są gorsze w przypadku osób, które zachorowały na anoreksję w dzieciństwie i w wieku dorosłym.

Według badaczy największe szanse na wyleczenie mają osoby zmagające się z zaburzeniami odżywiania w czasie przypadającym na okres dojrzewania. Szanse zwiększa również szybkie rozpoczęcie leczenia. Jeśli zacznie się ono później niż po 1-1,5 roku od pojawienia się pierwszych objawów, rokowania znacznie się pogarszają.

Pamiętajmy, że anoreksja to choroba głównie psychiki i kluczowym czynnikiem w jej leczeniu jest motywacja chorego oraz wsparcie otoczenia. Statystycznie anoreksję najczęściej pokonują osoby, które przed zachorowaniem miały dobry kontakt z otoczeniem, a w trakcie leczenia otrzymują pomoc od najbliższych i czują, że są akceptowane.

Kto jest najbardziej zagrożony anoreksją?

Dlaczego niektóre osoby są bardziej narażone na choroby związane z zaburzeniami odżywiania o podłożu psychicznym? W jakich środowiskach takie problemy pojawiają się najczęściej?

Dlaczego anoreksję mają głównie kobiety?

Na anoreksję cierpią ludzie we wszystkich grupach społecznych, wiekowych i etnicznych, zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Jednak ponad 90 proc. przypadków osób dotkniętych tym zaburzeniem stanowią kobiety. Wizerunek szczupłej sylwetki kobiecej prezentowanej w mediach wpływa na ich postrzeganie samych siebie; zaczynają odczuwać presję i za wszelką cenę dążą do osiągnięcia ideału z telewizji i kolorowych czasopism.

Kobieta jest – bardziej niż mężczyzna – wyczulona na punkcie własnego wyglądu i czasami może mieć wrażenie, że jej wygląd stanowi wymiar jej poczucia własnej wartości. Najczęściej jest także przekonana, że jedynie piękna sylwetka uczyni ją atrakcyjną w oczach mężczyzn. Pragnienie bycia szczupłą staje się wtedy życiowym priorytetem, ważniejszym niż realizacja własnych pasji, celów czy rozwój intelektualny.

Charakterystyczne cechy psychiki chorych na anoreksję

Przez lata badań nad zaburzeniami odżywiania lekarze wyodrębnili kilka cech u osób zmagających się z anoreksją. Najbardziej charakterystyczną z nich jest niska samoocena chorego. Osoba, która ma zaburzone poczucie własnej wartości i często wątpi w swoje możliwości, zaczyna mieć problem z obiektywną oceną swojego wyglądu i może z łatwością uznać, że jedynie „idealna” sylwetka sprawi, że stanie się wartościowa w oczach innych.

Anorektycy często ujawniają także silną potrzebę sukcesu, wysokie ambicje i perfekcjonizm w wielu dziedzinach życia. Niekiedy w parze z tymi cechami idą problemy w kontaktach z rówieśnikami, spędzanie większości czasu w samotności i dążenie do spełniania oczekiwań rodziców.

Na anoreksję bardziej narażeni… urodzeni wiosną?

Brytyjscy uczeni wyciągnęli zaskakujące wnioski z badań przeprowadzonych na 1293 osobach zmagających się z anoreksją. Wynika z nich, że osoby urodzone między marcem a czerwcem częściej zapadały na anoreksję niż urodzeni w pozostałych miesiącach roku. Nie ustalono jeszcze przyczyny tego zjawiska. Według jednej z teorii większa zapadalność na anoreksję wynika z diety matki podczas ciąży, temperatury otoczenia i infekcji, może wiązać się również z produkcją witaminy D produkowanej dzięki kontaktowi organizmu ludzkiego ze światłem słonecznym.

Anoreksja – fakty i mity

W pracach naukowych, mediach i debatach publicznych anoreksji poświęcono wiele uwagi. Wokół choroby tej wciąż jednak krąży wiele stereotypów, które zaburzają jej prawdziwy obraz. Oto kilka najczęściej spotykanych przekonań dotyczących anoreksji. Zobacz, które z nich są prawdziwe.

Anoreksja to tylko fanaberia – FAŁSZ

Pomimo nagłośnienia problemu i coraz większej liczby publikacji na ten temat, wciąż wiele osób sądzi, że anoreksja to tylko fanaberia rozpieszczonej nastolatki, która chce osiągnąć figurę swoich idolek z kolorowych gazet. Tymczasem anoreksja to bardzo poważne zaburzenie psychiczne, które prowadzi do wyniszczenia organizmu, a aż w 10 proc. przypadków do śmierci osoby chorej. Trzeba zrozumieć, że anorektyk, podobnie jak osoba uzależniona, nie może tak po prostu zaprzestać swoich szkodliwych praktyk i powrócić do normalnego funkcjonowania. Osoby chore potrzebują profesjonalnej pomocy i dużego wsparcie ze strony najbliższych.

Anoreksja dotyczy wyłącznie kobiet – FAŁSZ

Faktem jest, iż zdecydowana większość chorych na anoreksję to kobiety, jednak coraz częściej choroba ta dotyka także mężczyzn i chłopców. Obecnie szacuje się, że od 3 do 20 proc. chorych jest płci męskiej.

Anoreksja to problem jednostki – FAŁSZ

Choć na anoreksję cierpi zazwyczaj jedna osoba, zarówno jej podłoże, jak i skutki mają swoje korzenie w relacjach wszystkich członków rodziny. Przyczyną anoreksji często bywają nieprawidłowe relacje dziecka z rodzicem oraz zaburzone więzi pomiędzy członkami rodziny. Tak więc w walkę z anoreksją musi być zaangażowana cała rodzina chorego.

Na anoreksję mogą chorować także małe dzieci – PRAWDA

Anoreksja może występować u dzieci do 4 roku życia, jednak nie ma ona podłoża nerwowego. W tym przypadku głównym problemem są rodzice i ich podejście do dziecka. Anoreksja u małych dzieci to zaburzenie łaknienia, najczęściej mające na celu zwrócenie na siebie uwagi rodziców, bądź też przeciwnie, zakomunikowanie im, że ich nadmierna uwaga poświęcana jedzeniu stresuje dziecko.

Anoreksja jest chorobą nieuleczalną – FAŁSZ

Anoreksja jest chorobą trudną do wyleczenia, a terapia jest długotrwała i mogą zdarzać się nawroty choroby, jednak przy zastosowaniu odpowiednich metod i wspierającym otoczeniu, istnieje szansa na całkowite wyleczenie i powrót do normalnego funkcjonowania. Podobnie jak w przypadku innych chorób, duże znaczenie ma szybkie wykrycie i podjęcie leczenia. Statystyki pokazują bowiem, że im krócej dana osoba cierpi na anoreksję, tym większa jest szansa na jej całkowite wyleczenie.

Anoreksja może powodować bezpłodność – PRAWDA

Kobiety cierpiące na anoreksję często powodują poważne i nieodwracalne zmiany w swoim organizmie. Zaburzenia odżywiania często są przyczyną zaburzenia gospodarki hormonalnej, zatrzymania okresu i bezpłodności. Jeśli jednak zmiany nie są zbyt głębokie, a kobieta w porę podda się leczeniu, istnieje szansa, że jej organizm i cykl owulacyjny powróci do normalności.

Anorektyk ma pełną kontrolę nad własnym ciałem – FAŁSZ

Choć u podłoża anoreksji leży chęć kontroli własnego ciała, a co za tym idzie, całego życia, anorektyk w rzeczywistości całkowicie poddaje się chorobie i to ona przejmuje całkowitą kontrolę nad jego zachowaniem.

Walczą z anoreksją od lat. Szokujące przypadki chorych

W pogoni za szczupłą sylwetką miliony ludzi na całym świecie cierpią na anoreksję. Niektórzy przerywają milczenie i zaczynają mówić w mediach o swojej chorobie. Oto anorektycy, którzy zdobyli sławę.

Najszczuplejsza kobieta świata

Valeria Levitin, 43-letnia Rosjanka mieszkająca na stałe w Monako, zyskała miano najchudszej kobiety na świecie. Jej problemy z odżywianiem zaczęły się już w wieku 16 lat. Postanowiła, że zostanie modelką, ale gdy jedna z agencji, do której się zgłosiła, odrzuciła ją, postanowiła zredukować posiłki praktycznie do zera. W efekcie waży teraz zaledwie 27 kg przy 176 cm wzrostu. Po latach (bezowocnej) walki z chorobą Valeria postanowiła włączyć się do kampanii przeciwko anoreksji. Jak mówi, przeraża ją, że dostaje maile od dziewczyn pytających, jakimi metodami mogą osiągnąć jej wagę.

„Nieuleczalny przypadek” Brytyjki

31-letnia Kate Chilver zmarła z powodu skrajnego niedożywienia w grudniu 2011 roku. Kobietą interesowali się lekarze na całym świecie, ponieważ jej przypadek wydawał się wyjątkowo ciężki. Zdaniem niektórych, nieuleczalny. Pierwsze symptomy anoreksji pojawiły się u Kate w wieku 12 lat. Od tego czasu, aż do momentu śmierci, miała niedowagę. U zdrowego człowieka wskaźnik BMI waha się od 20 do 25. Tymczasem w najgorszych momentach choroby BMI Brytyjki wynosiło… 9! Kobieta zmarła w wyniku niedokrwienia licznych organów ciała.

Isabelle Caro – kolejna przegrana walka z anoreksją

Świat dowiedział się o 25-letniej wtedy francuskiej modelce w 2007 roku, gdy przed rozpoczęciem Tygodnia Mody w Mediolanie na billboardach oraz we włoskiej gazecie „La Reppublica” pojawiła się skrajnie wychudzona, naga kobieta w półleżącej pozie. Zdjęcia były elementem kampanii przeciwko anoreksji sfinansowanej przez włoską firmę odzieżową Nolita, którą poparła włoska minister zdrowia Livia Turco. Isabelle Caro zmagała się z anoreksją od 13. roku życia. Gdy w 2006 roku udało się uratować ją ze śpiączki (ważyła wtedy 25 kg przy 165 cm wzrostu), wydawało się, że nastąpił przełom w chorobie. Niestety, Caro zmarła w listopadzie 2010 roku w Tokio.

Bliźniaczki anorektyczki, które zabił ogień

42-letnie Australijki Clare i Rachel Wallmeyer chętnie opowiadały o swojej chorobie i traktowały ją jako sposób na wypromowanie się w mediach. Twierdziły, że zapadły na anoreksję z miłości do biegów długodystansowych. Głodziły się, by osiągnąć sylwetki najsłynniejszych biegaczek. Tuż przed śmiercią każda z nich ważyła po 24 kg. Nie umarły jednak z niedożywienia: spłonęły w pożarze swojego domu.

Anoreksja
Oceń Artykuł

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here