Choroba kociego pazura

Choroba kociego pazura należy do grupy chorób zakaźnych. Jej inna nazwa to bartoneloza bezpośrednio związana z bakterią, która ją wywołuje – Bartonella henselae. Głównymi jej nosicielami są koty, a w wyniku pogryzienia czy podrapania przez zwierze bakterie wnikają do organizmu człowieka.

Czym jest choroba? Przyczyny jej powstawania

Bartoneloza czyli choroba kociego pazura to choroba bakteryjna przenoszona przez zwierzęta. Przedostanie się patogenów od zarażonego zwierzęcia (najczęściej kota), w wyniku zadrapania, ugryzienia, a niekiedy nawet polizania rany/zranionego miejsca, dochodzi do zakażenia skóry, oczu lub błony śluzowej, a następnie do rozwoju stanu zapalnego węzłów chłonnych. W początkowym etapie choroba nie daje żadnych objawów (ew. mogą się pojawić zaczerwienienia w miejscu zranienia), dopiero z czasem zaczynają się powiększać węzły chłonne. Może temu towarzyszyć ropienie i wypływanie treści ropnej. Po kilku tygodniach od zakażenia chory może gorączkować, odczuwać bóle głowy, pleców czy podbrzusza, skarżyć się na silne zmęczenie, a także może dojść do powiększenia wątroby czy śledziony.

Poza kotami bartonelozę mogą również roznosić inne zwierzęta tkj.: gryzonie, wiewiórki, króliki, małpy czy psy. Choroba jest szczególnie niebezpieczna dla małych dzieci, które mają obniżoną odporność. Nawet polizanie przez kota oka dziecka może doprowadzić do zakażenia spojówki. Do zakażenia najczęściej dochodzi w sezonie jesienno-zimowym i może ono dotknąć każdego, niezależnie od wieku.

Warto wiedzieć, że kot jest nosicielem bakterii tylko przez 3 tygodnie od momentu zakażenia.

Choroba kociego pazura u ciężarnych

Do tej pory wpływ zakażenia chorobą kociego pazura na płód nie został dokładnie przebadany. Odnotowano kilka przypadków zachorowań kobiet w ciąży na bartonelozę, które nie miało żadnych negatywnych skutków dla dzieci. Niestety liczba przebadanych osób jest zbyt mała, aby można było wyciągnąć z tego konstruktywne wnioski. W ciąży odporność jest obniżona, dlatego najlepiej zapobiegawczo starać się unikać zabaw z małymi kotami i ograniczyć kontakt ze starszymi, tak aby zmniejszyć ryzyko zadrapania czy ugryzienia przez zwierzaka.

Objawy choroby

Choroba kociego pazura początkowo przebiega bezobjawowo, dopiero po kilku dniach pojawiają się zmiany chorobowe w miejscu zadrapania/ugryzienia. Najczęściej są to plamki, które z czasem zmieniają się w guzki/krostki, aż w końcu przekształcają się w pęcherze wypełnione treścią lub owrzodzenia. Po kilkunastu dniach zaczynają się powiększać węzły chłonne (na szyi, pod pachami lub w pachwinie). U ok. 1/5 -1/3 chorych dochodzi do ropienia z zainfekowanego węzła i wycieku ropy.

Innymi objawami, które mogą towarzyszyć bartonelozie, są: bóle głowy, gorączka lub stany podgorączkowe, brak apetytu, bóle brzucha, nudności, wymioty, ogólne osłabienie, złe samopoczucie, powiększenie śledziony, ból gardła, utrata wagi.

Powikłania choroby

Choroba kociego pazura najczęściej ustępuje samoistnie w ciągu 6 miesięcy od zarażenia, ale nie zawsze. W wyjątkowych sytuacjach może ona doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych tkj.:

  • stan zapalny szpiku i kości,
  • zropienie węzła chłonnego i wytworzenie przetoki,
  • zapalenie wsierdzia,
  • bóle stawów,
  • pojawienie się rumienia guzowatego,
  • powiększenie się organów, w tym śledziony i wątroby,
  • niedokrwistość,
  • zapalenie płuc,
  • zapalenie siatkówki lub/i nerwu wzrokowego, które może doprowadzić do ślepoty,
  • zapalenia mózgu,
  • zaburzeń funkcjonowania układu nerwowego (encefalopatii).

Diagnostyka choroby

Do rozpoznania choroby kociego pazura najczęściej dochodzi po stwierdzeniu powiększenia węzłów chłonnych. Jeżeli dodatkowo, na podstawie wywiadu, potwierdza się, że osoba miała kontakt z kotem, jest duże prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia właśnie z bartonelozą. Następnie chorobę potwierdza się badaniami serologicznymi, które wskazują na zakażenie lub też je wykluczają.

Zapobieganie chorobie

Oczywiście lepiej, jeżeli istnieje taka możliwość, żeby osoby o obniżonej odporności (małe dzieci, kobiety w ciąży) starały się unikać kontaktu ze zwierzętami, które mogą być nosicielami choroby kociego pazura. Nie zawsze jednak jest to możliwe, dlatego warto również szczególnie dbać o higienę osobistą. Po każdym kontakcie z kotem najlepiej dokładnie umyć ręce. Jeżeli na skórze pojawiają się otarcia i inne rany lepiej nie dopuszczać tych miejsc do kontaktu ze śliną kota.

Leczenie choroby 

Najczęściej choroba kociego pazura znika samoistnie maksymalnie po kilku miesiącach od zakażenia.  Jednak w przypadku ostrego przebiegu choroby może się nie obejść bez konieczności stosowania terapii antybiotykowej. Podaje się wtedy leki należące do grupy fluorochinolonów, tetracyklin czy cefalosporyny. Niekiedy, w ciężkich przypadkach, konieczne jest zastosowanie terapii złożonej z 2 czy 3 antybiotyków. Pojawiająca się ropa w węzłach chłonnych może również być przesłanką do ich usunięcia przy użyciu metod chirurgicznych.

Choroba kociego pazura
5 (100%) 1 głos

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here