Ospa Wietrzna

Przyjęło się, że ospa wietrzna jest chorobą wieku dziecięcego. I rzeczywiście prawdą jest to, że to właśnie dzieci są najbardziej na nią narażone. Nie można jednak wykluczyć jej u osób dorosłych. Jak rozpoznać typowe objawy tej choroby?

Wirus wywołujący ospę to ten sam wirus, który powoduje opryszczkę i półpasiec. Ma on to do siebie, że gdy raz nas dopadnie, nie możemy się go już pozbyć i jesteśmy skazani na jego obecność w naszym organizmie. Wirus ospy ukrywa się w zwojach nerwowych i nawet po wielu latach może się uaktywnić w formie półpaśca. Nie należy jednak panikować, bo takie przypadki zdarzają się bardzo rzadko.

1Objawy ospy

Wysypka jest głównym objawem ospy wietrznej

Ospa kojarzy nam się przed wszystkim z dokuczliwą, swędząca wysypką na całym ciele. Ta charakterystyczna wysypka nie pojawia się jednak w pierwszej fazie choroby; zanim na naszej skórze pojawią się czerwone plamki, mamy do czynienia z objawami wstępnymi. Na dobę przed pojawieniem się pierwszych zmian skórnych pacjent może skarżyć się na bóle głowy, kiepskie samopoczucie i ogólne osłabienie. Często tym objawom towarzyszy stan podgorączkowy, lekki katar i biegunka.

2Przebieg choroby

U dzieci przebieg choroby jest zazwyczaj łagodny. Zdecydowanie gorzej przechodzą ją osoby dorosłe, u których choroba może stanowić naprawdę bardzo ciężki okres. Czas wylęgania się choroby tj. okres od chwili zakażenia się do momentu wystąpienia objawów trwa średnio 14-16 dni. Zaraz po zakażeniu wirus rozwija się węzłach chłonnych i jamie nosowo-gardłowej. Po 4-6 dniach przechodzi do krwiobiegu, narządów wewnętrznych (m.in. wątroby, śledziony) i układu nerwowego.

Podczas kolejnej fazy rozsiewu wirusa, trwającej od 3-7 dni, występuje charakterystyczna wysypka. Pojawia się nie tylko na skórze, ale także na błonach śluzowych (obrębie jamy nosowo-gardłowe i ustnej, rzadziej w okolicach tchawicy i śluzówek krtani, narządów płciowych, odbytu, na spojówkach i rogówce). Pęcherzyki na śluzówkach przechodzą w bolesne, płytkie owrzodzenia. Uciążliwej wysypce skórnej w postaci grudkowatych, swędzących pęcherzykowatych wykwitów, zazwyczaj towarzyszy wysoka gorączka oraz złe samopoczucie. Wykwity na ciele mogą być jednocześnie w różnych fazach rozwoju choroby.

W pierwszej fazie choroby wysypka może pojawić się na tułowiu, twarzy oraz na skórze głowy. Następnie może rozprzestrzeniać się na kończyny. Objawami wirusa są plamki, które szybko przekształcają się w grudki, a następnie w pęcherzyki wypełnione klarowną treścią, która mętnieje. Po pęcherzykach tworzą się strupki, które po odpadnięciu mogą pozostawić płytkie blizny. Jeśli nie będą rozdrapywane, nie powinno po nich pozostać widocznych śladów. U dzieci, które nie mają zaburzeń odporności, obserwuje się obecność od kilkudziesięciu do kilkuset wykwitów.

3Powikłania po ospie

Infekcja wirusem VZV, która powoduje chorobę zwaną ospą wietrzną, najczęściej przebiega dość łagodnie. Jednak możliwe są poważne powikłania, zwłaszcza gdy chorują starsze dzieci oraz dorośli, którzy wcześniej jej nie przebyli. Ospa jest niezwykle groźna dla osób z rozmaitymi upośledzeniami odporności, ponieważ wirus może u nich wywołać stany poważnie zagrażające życiu.

Najczęstsze powikłania

Najczęściej u chorych na ospę wietrzną diagnozuje się w późniejszej fazie rozmaite zakażenia skóry, które gojąc się pozostawiają na skórze blizny – jest to efekt infekcji bakteryjnych, do których dochodzić może podczas np. intensywnego drapania.

Kolejnym następstwem ospy może być zapalenie płuc. Trzeba tutaj jednak zaznaczyć, że do tego typu powikłań rzadko dochodzi u dzieci, a dotyczą one raczej osób dorosłych.

Często także dochodzi do zapalenia ucha środkowego, które początkowo wywołane przez wirusy, przekształca się później w zakażenie bakteryjne (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis).

Po przebyciu ospy wietrznej może dojść jeszcze do poważnej choroby, jaką jest zapalenie mózgu, które wymaga natychmiastowego leczenia w warunkach szpitalnych. Szybkie rozpoznanie jest o tyle ważne, że nieleczony proces zapalny obejmujący mózg prowadzi do trwałego uszkodzenia tkanki nerwowej, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci pacjenta. W przebiegu zapalenia mózgu wyróżnia się jeszcze objawy móżdżkowe, takie jak niezborność ruchowa.

Do grupy powikłań, występujących już nieco rzadziej, zaliczyć można kłębuszkowe zapalenie nerek oraz rozmaitego typu zapalenia stawów. Wskutek pewnych przekształceń może również dojść do zajęcia przez wirus tkanki wątrobowej, co prowadzi do jej zapalenia.

Groźne powikłania

Najlżejszą postać ospy wietrznej przechodzą małe dzieci. Starsze oraz młodzież mogą być narażone na jej główne powikłania, czyli ropne zakażenie skóry. Jeśli już ospa dotyka dorosłych (raczej rzadki przypadek), to jej przebieg jest bardzo ciężki i grozi wieloma powikłaniami. Należą do nich m.in.:

  • zapalenie mózgu,
  • porażenie nerwów czaszkowych,
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,
  • zespołu Reye’a,
  • zespołu Guillaina-Barrégo,
  • zapalenie mięśnia sercowego,
  • zapalenie stawów,
  • upośledzenie widzenia spowodowane pojawieniem się pęcherzyków w obrębie gałek ocznych,
  • zapalenie płuc,
  • zapalenie nerek.

4Ospa wietrzna w ciąży

Zakażenie wirusem ospy wietrznej podczas ciąży jest niezwykle niebezpieczne dla dziecka. Prawdopodobieństwo zakażenia jest jednak nieduże, bowiem większość kobiet przebyła chorobę w okresie dzieciństwa, co pozwoliło nabyć im dożywotnią odporność. Istnieje jednak niewielki odsetek ciężarnych, które nigdy nie chorowały na ospę i to właśnie ich dzieci są narażone na ciężkie powikłania.

Płód może zarazić się wirusem jedynie od matki, nie ma więc powodów do niepokoju, jeśli objawy nie wystąpiły u ciężarnej kobiety. Jeśli jednak do zachorowania dojdzie we wczesnym okresie ciąży, to dziecko prawdopodobnie urodzi się z zestawem wad charakterystycznych dla tego typu zakażenia.

Wrodzony zespół ospy wietrznej

Jest to zespół charakterystycznych dysfunkcji, jakie charakteryzują noworodka, jeśli do zakażenia wirusem ospy wietrznej doszło w okresie okołoporodowym. Wówczas dochodzi do nich przede wszystkim w obrębie układu nerwowego, czego efektem jest później wodogłowie.

Innym objawem są charakterystyczne dla ospy zmiany skórne, które jednak z czasem zanikają. Ponadto noworodek wykazuje upośledzenie w obrębie funkcjonowania móżdżku, co prowadzi do rozmaitych ataksji. Innym charakterystycznym objawem wrodzonego zespołu ospy są zwapnienia występujące w mózgu.
Do rozmaitych zmian dochodzi również w oczach, gdzie bardzo często obserwuje się stopniowy zanik nerwu wzrokowego. W przypadku noworodków dochodzi także do powstawania innych chorób narządu wzroku, do których należy zaćma, zapalenie siatkówki oraz tak zwane małoocze. Przyczyną małoocza jest niedostateczny rozwój tak zwanych pęcherzyków ocznych, efektem czego może być jedno- bądź obustronne zmniejszenie gałek ocznych.

Bardzo często uszkodzeniu u noworodków ulegają również nerwy obwodowe, czego efektem są czasami znaczne nawet niedowłady oraz niedorozwój kończyn. Oprócz tego pojawia się rozległe bliznowacenie skóry, a także zaburzenia w funkcjonowaniu układu moczowego.

Kontakt z osobą chorą na ospę wietrzną jest także niebezpieczny dla matki, u której często może dojść do groźnych powikłań. Najczęściej występuje zapalenie płuc, które jest najbardziej charakterystyczne dla dorosłych. Oprócz tego może wystąpić również zapalenie ucha środkowego, albo mózgu.

Ospa a kobiety w ciąży

Ciężarne mamy przedszkolaków powinny szczególnie na siebie uważać. Zakażenie ospą wietrzną w pierwszych tygodniach ciąży stanowi zagrożenie dla dziecka. Może zaszkodzić płodowi i wywołać wady wrodzone, takie jak opóźnienie psychoruchowe, blizny, deformacje, zaburzenia wzroku i układu nerwowego. Przeprowadzone badania wykazały, że w zdecydowanej większości przypadków ospy wietrznej u ciężarnych kobiet dochodzi do wrodzonego zakażenia (w łożysku) u noworodków. Matki, które są odporne na wirusa VZV nie będą przenosiły zakażenia na dziecko. Udokumentowane powikłania obejmują:

  • zaburzenia w pigmentacji skóry,
  • blizny,
  • zaburzenia rozwoju gałki ocznej,
  • zaburzenia struktury mózgu, skutkujące opóźnieniem umysłowym,
  • nieprawidłowości w budowie kończyn.

W ostatnich tygodniach ciąży, tuż przed porodem, u płodu może rozwinąć się pełnoobjawowa ospa wietrzna. To może okazać się groźne, ponieważ u noworodków ospa przyjmuje często ciężką postać. Pamiętajmy jednak, że przy prawidłowym rozpoznaniu choroby i odpowiednim jej leczeniu pacjentowi powikłania raczej nie grożą.

Powikłania w ciąży

Ospa wietrzna może stać się chorobą niezwykle groźną u kobiet w ciąży. Jeżeli do zakażenia wirusem VZV doszło w pierwszym okresie jej trwania, to istnieje ogromne prawdopodobieństwo wystąpienia wad wrodzonych u nowonarodzonego dziecka. Ospa wietrzna stanowi również dość duże ryzyko w czasie okołoporodowym – wówczas może dojść nawet do śmierci płodu.

Choć ospa wietrzna zazwyczaj przebiega łagodnie, nie wolno jej bagatelizować. Szacuje się, że w jednym na pięćdziesiąt przypadków ospa może spowodować nieprzyjemne problemy i komplikacje.

Leczenie ospy wietrznej

Leczenie opiera się głównie na wypracowaniu odporności biernej – polega na podawaniu immunoglobulin, które mogą uratować noworodkowi życie. Szacuje się, że blisko 30% noworodków umiera, jeśli podanie przeciwciał nastąpi zbyt późno.

5Profilaktyka w przypadku ospy wietrznej

Jako że ospa wietrzna jest chorobą wirusową, to bardzo ważną rolę w uniknięciu przykrych objawów odgrywa profilaktyka. W przypadku chorób wirusowych w większości przypadków stosuje się tylko i wyłącznie leczenie objawowe. W niektórych przypadkach działania profilaktyczne nie mają sensu, ponieważ szczególne stany, w których znajdują się owe przypadki i tak umożliwiają rozwój choroby – są to przeważnie upośledzenia odporności.

Profilaktyka

Należy zacząć od tego, iż każdy człowiek po przebyciu ospy wietrznej nabywa dożywotnią odporność na patogen, który wywołuje stan chorobowy. Wówczas nie potrzeba żadnych praktycznie działań profilaktycznych, ponieważ wirus pozostaje niestety w organizmie (bytuje w formie nieaktywnej w układzie nerwowym). U osób, u których istnieje podejrzenie śmiertelnych powikłań w razie zachorowania na ospę, podaje się surowicę – jest to zatem forma profilaktyki biernej.

Najpopularniejszym w naszym kraju działaniem zapobiegającym zachorowaniom na ospę wietrzną są szczepienia ochronne. Pionierem w tej dziedzinie są przede wszystkim Stany Zjednoczone, gdzie szczepionka przeciw ospie została wprowadzona do obowiązkowego programu szczepień już w roku 1995, co w przeciągu niespełna dekady spowodowało spadek występowania ciężkich powikłań o około 90 procent.

W Polsce szczepionka przeciwko ospie wietrznej jest również szeroko promowana, na przykład poprzez rekomendacje Ministerstwa Zdrowia. Zaszczepić się powinny osoby, które nie przebyły jeszcze owej choroby w przeszłości, a dotyczy to szczególnie wszystkich kobiet, które planują zajść w ciążę (rozwój ospy wietrznej podczas trwania ciąży może doprowadzić do powstania wad wrodzonych płodu, a także jego śmierci).

Grupę podwyższonego ryzyka tworzą dzieci, które nie skończyły jeszcze 12. roku życia, jednak lekarze apelują, żeby nie szczepić dzieci na ostatnią chwilę. Najlepiej jest to zrobić pomiędzy pierwszym a drugim rokiem życia, ponieważ wówczas szczepienie przynosi najlepsze efekty. Jeśli dziecko uczęszcza do żłobka, przedszkola lub wychowuje się w domu dziecka, to szczepienie powinno być wykonane w przeciągu pierwszych trzech lat od narodzin.

Głównym natomiast działaniem profilaktycznym w przypadku wykrycia u kogoś choroby jest jego izolacja, szczególnie w przypadkach, kiedy zarażony wirusem ma bezpośredni kontakt z osobami chorymi, np. w szpitalu.

Skuteczność szczepień przeciwko ospie wietrznej

Badania naukowe z 2003 roku, przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych, doskonale obrazują skuteczność szczepionki przeciwko ospie wietrznej. Wykazano, że zaszczepienie dziecka w przedziale od roku do 13 lat skutecznie obniża ryzyko zachorowania oraz łagodzi objawy, jeżeli choroba mimo wszystko wystąpi.

Jedyną skuteczną metodą zapobieżenia zachorowaniu na ospę wietrzną jest poddanie się odpowiedniemu szczepieniu. Dla uzyskania stuprocentowej skuteczności i uzyskania właściwej reakcji układu odpornościowego na zetknięcie się z wirusem, warto podać dawkę szczepionki dwukrotnie.

W USA już od 13 lat szczepienie przeciwko wirusowi ospy zostało włączone do programu szczepień obowiązkowych. Powyższe skutkuje spadkiem liczby osób, u których stwierdza się ciężki przebieg tej choroby. W stosunku do okresu, kiedy szczepienia nie były obowiązkowe, w Stanach Zjednoczonych odsetek takich przypadków spadł aż o 88 procent tylko w pierwszych 7 latach.

Szczepienie przeciwko ospie w Polsce

W związku z udowodnioną i potwierdzoną licznymi badaniami skutecznością i bezpieczeństwem szczepienia przeciw ospie wietrznej, w Polsce szczepienie przeciwko wirusowi Ministerstwo Zdrowia zaleca wszystkim tym, którzy wcześniej na nią nie chorowali i nie zostali zaszczepieni w ramach szczepień obowiązkowych.

Szczepienie jest też zalecane wszystkim kobietom planującym ciążę, które również wcześniej nie chorowały na ospę wietrzną. Zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych zalecanych przez Ministerstwo Zdrowia, szczepienie przeciwko wirusowi jest wyłącznie „zalecane”.

Szczepienie po kontakcie z osobą chorą na ospę wietrzną

Jeżeli osoba nie była wcześniej szczepiona przeciwko wirusowi VZV, a ma lub miała kontakt z osobą chorą na ospę, wprawdzie dzięki szczepionce nie będzie w stanie uchronić się przed chorobą, ale może zabezpieczyć się przed ciężkim jej przebiegiem. Szczepienie wykonane w ciągu 72 godzin od kontaktu z chorą osobą może zdecydowanie obniżyć ryzyko zachorowania, a nawet jeśli mimo zaszczepienia osoba zachoruje, przebieg choroby będzie na pewno łagodniejszy.

Uodpornienie bierne

Do osób z grupy ryzyka, które nie powinny się szczepić przeciwko ospie po ewentualnym kontakcie z osobą zarażoną (chorą) należy wybrać inny rodzaj uodpornienia. Jest to uodpornienie bierne, polegające na podawaniu hiperimmunizowanej immunoglobuliny przeciw ospie.

Szczególnie tego rodzaju uodpornienie zaleca się nieszczepionym dzieciom z białaczką lub chłoniakiem, osobom z wirusem HIV lub innym zaburzeniem odporności, a także kobietom ciężarnym i noworodkom, które zachorowały na ospę w terminie od 4-5 dni przed i do 2 dni po porodzie. W takich wypadkach immunoglobulina powinna zostać podana maksymalnie do 96 godzin po kontakcie z osobą zarażoną wirusem (chorą na ospę).

Udowodniono, że około 3 tygodnie od podania immunoglobuliny trwa ochrona przed zachorowaniem, a u osób, u których zostaną wytworzone przeciwciała, jest ona skuteczniejszą formą profilaktyki.

6Ospa wietrzna leczenie

Ospę wietrzną zwiastują początkowo nieswoiste objawy, takie jak wysoka temperatura, ból głowy, osłabienie oraz nudności. Później jednak pojawiają się symptomy, których nie sposób pomylić z żadną inną jednostką chorobową.

Dochodzi do powstania i ewolucji zmian na skórze, którym towarzyszy świąd oraz czasem pieczenie. Powyższych objawów już w żadnym wypadku nie należy bagatelizować, ale jak najszybciej udać się do lekarza – odpowiednie leczenie może skrócić czas choroby, a same objawy uczynić łagodniejszymi.

Leczenie farmakologiczne

Jako że ospa wietrzna jest chorobą determinowaną przez zakażenie wirusowe, toteż najczęściej nie leczy się jej przyczyn i stosuje się przeważnie leczenie objawowe. Warto stosować przeróżne leki działające przeciwgorączkowo, ponieważ temperatura ciała zbliżona do normalnej znacznie poprawia samopoczucie chorego. Inną formą leczenia jest stosowanie specjalnych maści do użytku zewnętrznego, które stopniowo wysuszają zmiany skórne i znacznie przyspiesza przekształcanie się ich w strupy. Dzięki temu szybciej odpadają też od skóry, najczęściej nie pozostawiając blizn. Nie warto natomiast używać powszechnie dostępnych pudrów oraz fluidów kosmetycznych do zamaskowania wykwitów, ponieważ zawarte tam związki mogą źle wpływać na gojenie się ran.

Maści sprzedawane w aptekach prócz działania wysuszającego mają również właściwości przeciwświądowe i zapobiegają rozdrapywaniu pęcherzy przez chorego, dzięki czemu ryzyko bakteryjnego zakażenia jest zredukowane do minimum. W przypadku wniknięcia bakterii do otwartych ranek dochodzi do infekcji, która kończy się powstawaniem brzydkich, bliznowatych zmian.

U osób, u których stwierdzono zaburzenia odporności lub u których przebieg choroby nie jest typowy, stosuje się leczenie acyklowirem. Jest to preparat przeciwwirusowy, którego działanie polega na blokowaniu jednego z enzymów wirusowych biorących udział w powielaniu materiału genetycznego. Prowadzi to do zahamowania powstawania nowych podjednostek wirusowych, co znacznie skraca przebieg choroby. Takim ludziom często podaje się również spreparowaną immunoglobulinę, która zapobiega rozwojowi choroby w pierwszych 3 dobach po kontakcie z wirusem.

W typowych przypadkach ospy wietrznej najczęściej nie ma potrzeby stosowania specjalistycznego leczenia farmakologicznego. W specyficznych sytuacjach jednak leczenie preparatem przeciwwirusowym cechuje się dużą skutecznością.

Leczenie niefarmakologiczne

Ospa wietrzna jest chorobą, która w naszym klimacie atakuje najczęściej małe dzieci. Z jednej strony jest to dobre zjawisko, ponieważ maluch, który raz przebył tę chorobę, nabiera odporności na całe życie. Z drugiej strony jednak trudno wymagać od niemowlaka świadomości, na co choruje i czego nie powinien robić. Właśnie z tego powodu to rodzice powinni zadbać o odpowiednie „przygotowanie” malca do okresu chorowania, dzięki czemu nie będzie to dla niego takim ciężkim przeżyciem.

Istnieje cała masa tak zwanych domowych metod radzenia sobie z objawami ospy wietrznej. Niektóre z nich już dawno odeszły do lamusa, ale większość jest zalecana również przez lekarzy specjalistów.

Domowe sposoby walki z chorobą

Trzeba jednak pamiętać, że wymienione tutaj tradycyjne środki łagodzenia objawów ospy wietrznej mogą być jedynie uzupełnieniem właściwej terapii, zaleconej przez lekarza specjalistę. Nigdy nie powinno się leczyć zakażenia wirusem VZV wyłącznie domowymi sposobami, ponieważ najprawdopodobniej taka terapia nie przyniesie pożądanego skutku, a sam okres rekonwalescencji może się przedłużyć.

Podczas choroby, dzieciom z całą pewnością najbardziej przeszkadza wszechobecny świąd skóry. Jako że są to maluchy, pewnie nie posłuchają zaleceń rodziców o zakazie ich drapania. Proces powstawania strupów trwa zwykle 5-6 dni, a zniszczenie pęcherza wypełnionego treścią ropną może doprowadzić do bakteryjnego zakażenia

. W celu zapobieżenia infekcji stosuje się rozmaite zasypki niemowlęce, które powinno się stosować kilka razy dziennie. Pomogą one uniknąć stanów zapalnych na skórze nawet wtedy, gdy dziecko uparcie drapie się po całym ciele. Kolejnym dobrym pomysłem, który również zapobiegnie powstawaniu ran na ciele, jest obcięcie dziecku paznokci na krótko. Pamiętajmy, że płyn znajdujący się w pęcherzykach zawiera ogromne ilości jednostek wirusowych, które pod paznokciami przenoszone są na zdrowe, niezakażone dotąd fragmenty skóry.

Bardzo starym sposobem na leczenie zmian skórnych jest kąpiel z dodatkiem roztworu manganianu (VII) potasu, który ma silne właściwości utleniające, dzięki czemu wysusza skórę oraz działa antybakteryjnie. Warto również smarować skórę malca naparem z rumianku, który w istotny sposób łagodzi świąd.

Leki przeciwgorączkowe

Środki obniżające gorączkę są doskonałym uzupełnieniem terapii lekowej, jednak należy pamiętać, że całkowicie zakazane jest podawanie dziecku poniżej 12. roku życia np. aspiryny, która zawiera kwas acetylosalicylowy – bardzo często doprowadzający do rozwoju groźnych powikłań w postaci zespołu Reye’a, który niszczy mózg oraz wątrobę!

7Antybiotyki w walce z ospą: konieczność czy fanaberia?

Ospa wietrzna jest chorobą, którą wywołuje wirus VZV. Leczenie ospy sprowadza się do łagodzenia jej objawów skórnych w postaci pęcherzyków, które mogą ulegać późniejszemu nadkażeniu bakteryjnemu oraz objawów ogólnych, przypominających przeziębienie. Dlaczego więc antybiotyki nie nadają się do leczenia ospy wietrznej?

Jako że ospa wietrzna jest chorobą wywoływaną przez wirusa, antybiotyki są zdecydowanie zbędne w leczeniu tej choroby. Mają one strukturę chemiczną, która nie jest w stanie zadziałać przeciwko wirusom, które są zupełnie innymi organizmami niż bakterie.

Mimo to antybiotyki podawane są w ospie, by zapobiec powikłaniom nadkażeń bakteryjnych, które mogą powstać w przebiegu tej choroby. W momencie, gdy na skórze chorej osoby wytwarzają się określone zmiany w postaci pęcherzyków, bardzo częstym zjawiskiem jest kolonizacja tych miejsc przez bakterie, które na stałe zasiedlają naszą skórę lub inne drobnoustroje, pochodzące z przedmiotów, z którymi mamy styczność.

Powłoka ciała w trakcie zmian chorobowych w przebiegu ospy wietrznej jest bardziej wrażliwa na wszelkie infekcje, na które na co dzień jest odporna. Chorowanie na ospę sprzyja więc bakteryjnym infekcjom skóry.

Profilaktyka zakażeń bakteryjnych

Oprócz tego, że ospa sama w sobie jest chorobą przebiegającą ze stanem zapalnym (zarówno uogólnionym, jak i miejscowymi stanami zapalnymi na skórze), powoduje ona upośledzenie odporności na inne zakażenia (między innymi bakteryjne).

W związku z tym faktem, antybiotyki stosowane w przebiegu ospy wietrznej mogą jedynie chronić organizm przed innymi chorobami – same w sobie nie są w stanie wyleczyć bieżącej choroby. Jest to często mylnie odbierane przez pacjentów, przyjmujących antybiotyki w ramach profilaktyki innych infekcji.

Niebezpieczne nadużycie

Obecnie bardzo często ma miejsce sytuacja, gdy pacjenci nadużywają antybiotyków w trakcie chorowania na ospę wietrzną. Lekarze przepisują je w trosce o zdrowie chorych – by nie zachorowali oni na coś innego w przebiegu męczącej ospy.

Przez takie działanie bakterie coraz szybciej uodparniają się na stosowane przez nas antybiotyki, co w konsekwencji może prowadzić do sytuacji, gdy nasz zasób środków przeciwbakteryjnych zostanie wyczerpany i bakterie będą mogły bezkarnie wywoływać u nas różnorakie zakażenia.

Literatura:

“Why aren’t children in the UK vaccinated against chickenpox?”. NHS. UK National Health Service. 
“Routine vaccination against chickenpox?”. Drug Ther Bull.
“Symptoms of Chickenpox”. Chickenpox. NHS Choices.

Royal College of Obstetricians and Gynaecologists (September 2007). “Chickenpox in Pregnancy”

Ospa Wietrzna
5 (100%) 4 głos

3 KOMENTARZE

  1. ja czytałam że te zasypki i pudry to już raczej sie ich nie stosuje bo starsznie zapychaja i wysuszaja… co bedzie najlepsze na wysypke i zniwelowanie świądu?

  2. ja kiedyś stosowałam pudroderm to faktycznie wysuszał skóre i szybko odstawiłam.. pozniej zastosowalam taki preperat w formie pianki, ale to tez spływalo ze skory i syn wciaz sie drapal..

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here